آرامش طوفاني

حس يا عقل؟

Sat, 23 Apr 2011 10:38:00 GMT

! اصولا ترجيح ميدم آدم دو دوتا چهارتا نباشم. ترجيح ميدم به حسم اعتماد کنم .. به ايمان قلبيم ... به حرف دلم. مهم نيست اگه تو کاسه دختر بچه هاي گداي نزديک شاه عبدالعظيم هر صبح يه پول بندازم و بقيه بگن گدايي رو بهشون ياد ميدي، (دو دو تا چهارتا) مهم اينه که دلم ميگه هردستي که در برابرت درازشد خدا زل ميزنه بهت، به چشاي اون بچه نگاه کن ميبيني... حتي سر قضيه ي ازدواج که خيلي تلاش کردم عقلاني برخورد کنم، شب قبل اولين صحبت براي آشنايي نشستم سر سجاده و گفتم ببين خدا! من و تو و دلم با هم رودرواسي نداريم، اگه خودشه مهرش بنداز به دلم اگه نه خواهشا اين يکي رو هم به خير و خوشي ختمش کن! و وقتي ديوان حافظ باز کردم گفت: درد عشقي کشيده ام که مپرس... زهر هجري چشيده ام که مپرس!

خلاصه که من آدم شهود و حسم نه عقل! محض اطلاع...

براي دوست داشتني ترين بهانه زندگيم

Thu, 31 Mar 2011 14:01:00 GMT

نوشتن بهانه ميخواهد

اين روزها من خودم را بين همه روزمرگي ها و کارها و نگراني ها قايم کرده ام، خودم را مشغول کرده ام ...تا نبودنت را نبينم! و هيچ کس جز تو و من نمي داند که اينها همه، مثل شکلات هايي مي ماند که به بچه ها ميدهند و آنها مي دانند شکلات کجا و ماشين اسباب بازي يا عروسک کجا!!!

حالا تو مي پرسي: چرا نمي نويسي... بنويس دلتنگم... و خب، اين شايد براي من اين روزها، که منتظر تلنگري از جانب تو و دلتنگي هايت هستم، بهترين بهانه است!

ببين! گوشت را بياور جلوتر ... آها! مي شنوي؟

تا حالا بهانه ي همه دلتنگي هام بودي، بهانه گريه هام، خنديدن هام، خواندن هام و به دوش کشيدن همه تنهايي هام، روزهاي من لبريز از توست... اين ها که نوشتم براي اين بود که بداني کافي است بخواهي تا تمام کاغذهاي سفيد دفترچه هاي رنگ وارنگم را پر کنم تا بخواني ...

تمام شد! برو به کارهايت برس آقا

3تا لذت هاي زندگيم...

Sat, 12 Mar 2011 12:02:00 GMT

خانوم معلم نازنين( نمي دونم چرا نميشه لينکش رو بذارم اينجا) منو دعوت کرده به سهيم کردم 3تا از پيش پا افتاده ترين لذت هاي زندگيم با هر کس که اينجا رو مي خونه

راستش خيلي وقته از اون فضاي ارتباطي به شکل وبلاگي خارج شدم و کمتر کسي اينجا رو ميخونه و کساني هم که مي خونن از دوستان قديمي هستن و ما ارادت خاص بهشون داريم، و بنابر اين معمولا فقط مواقعي که واقعا طوفاني ميشم انيجا مينويسم اما درخواست خانوم معلم برام عزيز و اين درخواست با کمال ميل اجابت مي کنم

موضوع انشا 3تا از پش پا افتاده ترين لذت هاي زندگي:

1- وقتي ببعد از يه روز کاري سخت، بي خيال همه کارهاي روزمره ام ميشم و از بعد از ظهر( وقتي حدس ميزنم مجيد دبگه الان بيدار شده) ميشينم پاي لپ تاب و تا وقتي که بياد هي به ساعت نگا مي کنم، هي پيغام مينويسم پس کجايي و اين پروسه ممکن به دليل همه ي مشغله هاي کاري يه دانشجوي دکترا تو مملکت غريب، اصلا به ديدار ختم نشه!!! اگرم بتونيم هم رو ببينيم( که الان 2-3 هفته اس به خاطر سرعت پايين نتونستيم) همين که چراغ مسيجر مجيد روشن باشه، (حتي اگه مشغول کار باشيم هر دو و حرف هم نزنيم) حس ميکنم دنيا رو دارم! وقتي چراغ مسيجر مجيد روشن، بي شک ، يکي از لذت بخش ترين لحظه هام...

2- وقتي از پيرمرد کنار متروي حقاني فال ميخرم، وقتي از بچه هاي تو کوچه برلن 10 تا 10 تا ابر ظرف شويي ميخرم!! وقتي از بچه هاي دستمال فروش مترو دستمال مي خرم! دنيا رو ميدن بهم وقتي پول ميدم بهشون و راضي از فروختن ميخندن و ميرم سمت يه خريدار ديگه...، وقتي شاگردام بهم يه نامه ميدن يا بهم ميخندن و ميگن دوست داريم، در کل لبخند رضايت آدم ها عجيب کيفورم ميکنه!

3- وقتي با بابام حرف مي زنيم و مامانم ميگه: باز اين دوتا گل و بلبل افتادن به هم، وقتي همه ميگن آرام کپي برابر اصل حاج محمود ( بابام)، وقتي با مامان حرف مي زنم و فاطمه( دختر عمه ام ) ميگه : شما دارين چي ميگين؟ و من با شوق ميگم: حرفاي مادر دختري!، وقتي مامان زنگ ميزنه و کل اتفاقات روزش رو برام ميگه و گاهي گريه مي کنه از دلتنگي و گاهي ميخنده اما مهم اينه که آخرش وقت خدافظي فکر ميکنم يه نفس راحت ميکشه از اينکه شنيده شده... خلاصه اش کنم هر لحظه اي که مامان و بابا به عناوين مختلف توش باشن!

بعد از انشا: اين نقطه ها يعني لذت هاي زندگيم خيلي بيشتر از اين حرفاس. الحمد الله رب العالمين.

نامه هايي به ...(60) در حالي که عمومي مي شود

Sun, 27 Feb 2011 22:35:00 GMT

تو گلوم يه بغض به اندازه همه خاطرات کودکيم...
يه بغض به اندازه همه تصويرايي که مث فيلم تو ذهنم ميان و ميرن...
چاي هاي تازه دمي که صبح تو اتاق عزيز مي خورديم.
تصوير عزيز وقتي جوراباشو مي کرد پاش و با يه کيف زنبيل مانند مي رفت نون تازه مي خريد براي صبحونه و من تو عالم بچگي هميشه آرزو مي کردم کاش بابا مي ذاشت منم برم نونوايي!
تصوير عزيز وقتي قالي مي بافت و بابام جلوشو نمي گرفت چون اين کار دوست داشت.
تصوير دار قالي وقتي عزيز مي خوند : دوتا گلي
يکي بزن روش
کورش کن و ....
تصوير روزي که قالي تموم مي شد و عزيز و مامان تارهاش قيچي مي کردن و قالي ميفتاد پايين و چلو کباب خوشمزه بعدش و سر سره بازي با تخته قالي ...
آخ که چقد دلم مي خواست قالي تموم بشه و من ومريم سرسره بازي کنيم
تصوير عزيز وقتي عليرضا کوچولو رو ميشوند روي پاهاش و فرفره رو براش مي چرخوند...
تصوير عزيز وقتي شعراي قديمي رو مي خوند
(هنوزم وقتي ريتم شعرها رو براش مي زني زير لب شعر مي خونه برات با همون صداي بي رمق)
تصوير عزيز وقتي تو آشپز خونه دنج خودش غذاهاي قديمي درست مي کرد...
تصوير عزيز وقتي دلم يه چيزي مي خواست و ازش ميخواستم برام دعا کنه
تصوير عزيز وقت نماز، وقت ذکر خوندن يارب تو به حق يا علي وزهرا
يارب تو به حق حسن و آل عبا و...
تصوير عزيز وقتي جمعه صبح نماز صبحم قضا ميشد و بابا از تلوزيون ديدن محرومم مي کرد، واسطه مي شد تا من بتونم فوتباليست ها رو ببينم
تصوير خوردن سحري تو اتاق عزيز
تصوير خوردن افطار تو اتاق عزيز
تصوير شام وناهار عيدي تو اتاق عزيز
تصوير عزيز توي اين 6 سال درس خوندنم که موقع اومدن دانشگاه خونه ما نمي موند تا رفتن من نبينه
تصوير عزيز وقتي تو اوج بيماري و بي حالي وقتي گفت چهره ي تو رو يادش رفته و عکسامونو بهش نشون دادم، بغض کرد و گفت بميرم برا دوتاتون که حسرت به دلين و از هم دور! مجيد عزيز خيلي خوب تو رو يادشه! (حداقل وسط اين همه فراموشي زهرا و مجيد خوب به خاطر داره و مدام سراغ هر دومون روميگيره).
تصوير عزيز
تصوير عزيز
تصوير عزيز
.
.
.
.
حالا عزيز کودکي هاي من توانايي راه رفتن به اندازه چند قدم روهم نداره .
حالا عزيز کودکي هاي من ناي حرف زدن نداره.
حالا عزيز کودکي ها ي من، عزيز همه نذر و نياز هاي بچگيم، توانايي دعا کردنم نداره .
مجيد حس مي کنم همه کودکي هام مي خواد دفن بشه
حس مي کنم همه روزاي خوب کودکيم داره از پا در مياد...
مجيد من زندگي که آخرش اين باشه رو دوست ندارم
من اين ناتواني رو دوست ندارم
من از اوج محکم خوردن به زمين دوست ندارم
خدايا من نشسته مردن يا خوابيده مردن رو دوست ندارم
خدايا من ايستاده مردن رو مي خوام، هيچي ديگه ازت نمي خوام ...
دلم به اندازه همه گريه هايي که مي تونستم توي اين بيست و چند سال بکنم و نکردم گريه مي خواد و اين اشکاي پنهاني حالم خوب نمي کنه
کاش لا اقل کنارم بودي تا اين بغض لعنتي رو آغوش تو و تير نگاهت مي ترکوند
آخ اسفند لعنتي
اسفند نامرد
اسفند بي مرام ...

7 اسفند 89

13 بعد از ظهر به وقت ايران

پي نوشت: براي عزيز نازنينم دعا کنيد. براي مستجاب شدن دعاي هميشگي اش که مي خواست عاقبت به خير شود... براي عزيز همه روز هاي زندگاني ام دعا کنيد.

دوستت دارم

Fri, 14 Jan 2011 11:00:00 GMT

دوست داشتن يعني تو بغض دلتنگي ات را توي دلت نگه داري و وقتي اشک هاي من لبريز ميشوند، آرامم کني...

دوست داشتن يعني همين تقيه ي دردي که تو ميتواني و من نمي توانم!!!

به حرمت همه ي اين روزهاي دلتنگي

به حرمت همه ي بي تو بودنهاي سرد زمستاني

به حرمت همه دوست داشتني که از ميان امواج ماهواره اي تا اينجا ميفرستي

به حرمت قداست و معجزه دوست داشتن...

مي نويسم

تا به يادگار بماند براي همه آنان که از دوست داشتن ودوست داشته شدن در قرن21 نا اميدند...

دوستت دارم را

من دلاويز ترين شعر جهان ميدانم

شبي که نبودي وباران مي باريد

Thu, 06 Jan 2011 00:06:00 GMT

از صبح تا حالا هر کار که کردم وهر چي دويدم به اميد ساعت 10 شب بوده ... که بياي وببينمت، که بيام وببينيم

موهامو شونه مي کنم وميريزم روي شونه هام، هميشه اين طوري دوست داري ... ميشينم پاي نت اما به هر دري ميزنيم نمي شه ...

بارون مياد...

موهامو جمع ميکنم و با خودم ميگم خوبه که بارون مياد، اينطوري ميشه رفت زير سقف آسمون وگريه کرد هيشکي ام نمي فهمه خيسي صورتت از اشک يا از بارون!

خوبه که بارون مياد ...

عشق رازيست که تنها به خدا بايد گفت...

Sun, 02 Jan 2011 20:46:00 GMT

با امروز که حساب کني مي شود 3 روز...3 روز است که رفته اي، 3 روز است که همه با آخي ، الهي، الاي بميرم، خدا پشت وپناهش باشه واز اين دست حرفها ابراز همدردي مي کنند!

هنوز 362 روز باقي است تا آمدنت...

من اشک نريختم چون تو خواستي، چون مرد زندگيم، خواسته بود با اشکم اشکش را در نياورم!

خواستم هر دو آرام بمانيم و صبور.

خواستم وقت رفتن تصويري از دلتنگي مرا با خودت نبري و فکرت را مشغول نکني اگرچه هر دو ميدانيم اينها که مي گويم بهانه است! مگر مي شود تو نداني من چقدر دوستت ميدارم وچقدر دلتنگ دستانت مي شوم؟ يا من ندانم که تو چقدر دوستم ميداري و دلتنگ نگاهم؟ نه ...

به حلقه ي توي انگشت چپم که نگاه مي کنم تو را ميبينم هر لحظه وهر جا، تو هستي، تعهد به تو هست، عشق تو هست و اميد به ديدار دوباره ولمس دستانت

به حلقه ي توي انگشت چپت نگاه کن، مرا ببين هر لحظه وهر جا، من هستم، کنار تو... تازه مي تواني به ان گردنبندي که توي فرودگاه انداختم گردنت هم نگاهي بيندازي و حس کني نگاه پر از دعايم را که هميشه با توست ....

دلتنگ نباش مرد آرزوهام، دلتنگ نباش...

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم... شمايل تو بديدم نه عقل م

Mon, 27 Dec 2010 21:42:00 GMT

لحظه ها دارند مي آيند و مي روند ... هيچ وقت لحظه، اينقدر ذهنم پر رنگ وپر اهميت نبود... تيک تاک اين ساعت کوچک روي ميز حتي، تلنگر محکمي است براي ذهن گوش به زنگم

مي شود 2 روز ديگر... 2روز ديگر مانده تا شروع زندگي جديدي که خودمان خواستيم، دو تايي؛ و برايش به هر دري زديم، از دعا ونياز وتوسل گرفته تا بدو بدو هاي زميني

حالا رسيده ايم به همان جايي که دوستش داشتي، همان جايي که قرار بود نقطه شروع جديدي باشد در تحصيلت

يادت هست؟ آن وقتي که براي اولين بار ديدمت هم قرار بر رفتن بود ؛ آن موقع اما کشوري ديگر، وقتي براي دومين و آخرين بار رفتي يادم هست که دلتنگ شدم، قول دادي برايم بنويسي! آن موقع با اينکه فقط 4 ماه از آشنا شدنمان گذشته بود اما خوب مي دانستيم که هر دو انتخابمان را کرده ايم ورفت وامدهاي بسيار و بسيار تر بهانه ايست براي بيشتر ديدن همديگر زير نگاه هاي محجوب وزير زيرکي! من وتو اگر چه هر دو جوان به قول مادربزرگها امروزي بوديم اما حجاب نگاه چيزي نبود که نه تو و نه من بتوانيم از آن دست بکشيم و منصفانه اش اين است که بگويم تو محجوب تر بودي! جز آن روز توي آن سرماي امير آباد، رو به روي خوابگاه ، آن روز غروب توي آن تاريکي من برق نگاهت را ديدم وبراي اولين بار دلم لرزيد زير سنگيني عشق توي نگاهت خم شدم انگار،

بعد ها که چند صفحه خاطره ات را خواندنم فهميدم دلتنگي چيزي ماوراي جنسيت است ...

حالا اين بار جدي جدي وقت رفتن است انگار... ،

با خواهش و تمنا مي خواهي 5 شنبه صبح کاري نکنم که اشکت در بيايد!! اشک مادر و برادرت وقتي از خانه بر مي گشتي کلافه ات کرده و تنها کسي که مي تواني دست به دامانش شوي منم! دست به دامان مني که حتي فکر کردن به تو هم اشکش را در مي آورد!! دست به دامان مني که دارم به جاي تو تنهايي را مي نشانم ... دوست ندارم اينجا که تو هستي را به کس ديگري بدهم؛ دوست ندارم هيچ کس جايت را برايم پر کند؛ دوست دارم جايت خالي باشد توي دلم، نه کار، نه خانواده، نه درس و دانشگاه، دوست دارم همانطور که بکرترين نقطه دلم را دستت دادم حالا هم همان را بدهم با خودت ببري تا وقت برگشتن...

بهترين جاي قلبم را پيجيده ام لاي دستمالي از دوست داشتني آرام و بي سر وصدا، مي دهم با خودت ببري و منتظرت مي مانم مرد دوست داشتني ...

دو روز مانده به رفتنت ..../ تهران

................................................................

Wed, 22 Dec 2010 19:56:00 GMT

نفسم گرفت از اين شهر در اين حصار بشکن

دراين حصار جادويي، روزگار بشکن

براي تو که زندگي ام هستي ...

Fri, 03 Dec 2010 23:48:00 GMT

لحظه ي رفتنت را تمرين ميکنم ... نبايد پلک بزنم ...به مادرت قول داده ام اشک نريزم!!!

تجربه خوبي از اشک نريختن ندارم... هنوز هم بعد از گذشت ماه ها از مرگ خاله و اشک نريختن و بازي ايستادن ومحکم بودن، نمي توانم حتي با آمدن نامشان اشک نريزم

حالا خيال کن به مادر تو قول داده ام آرام بدرقه ات کنم که مبادا تو غم دوري و اشک هاي لحظه ي آخر مرا داشته باشي؛ بعد دو نفري، توي خلوتمان، براي تنهايي هاي همديگر غصه بخوريم! من اشک بريزم و تو بغضت را فرو بخوري! تمرين ميکنم که روبه روي ديگران لا اقل آرام باشم اگر نه وقتي نباشي انگار معني زندگي ام زير سوال رفته ...